درباره
نام :امین الدین واعظی لقب
نام پدر: حاجی
محل تولد : بالاده-کازرون
میزان تحصیلات: کارشناس حقوق قضایی
شغل : نماینده حقوقی
نام پدر: حاجی
محل تولد : بالاده-کازرون
میزان تحصیلات: کارشناس حقوق قضایی
شغل : نماینده حقوقی
گذري به نظام اداريدوشنبه بیست و یکم مرداد 1387
رفتن، رفتن است و ماندن خيال
......
زندگي حركت است در مسير زمان، هركه ماند بازماند و هر كه رفت شايد كه رسيد، رسيدن نه براي ماندن كه باز براي رفتن! تا رسيدن به مقصود و كمال.
(1)
روزي گذارم به نظام اداري افتاد.
تلاشگراني را ديدم كه جز عشق به آباداني كشور، چيزي در سر نداشتند؛
در اين راه تمام همت خود را به كار بسته بودند؛
از زندگي، آبرو، اعتبار و حيثيت خود مايه گذاشته بودند؛
شب، راحتي و استراحت در قاموس و دفترشان جايي نداشت؛
اينان به جامعه اميد، نشاط، پويايي و حيات مي بخشيدند......
و من نظاره گر بودم! رسيدن بسيار سخت بود و ماندن محال!
(2)
رفتم و رفتم.....
عده اي را ديدم، خواب بودند!!!
بي خيال بودند!!!
راحت بودند!!!
روي چيزي نشسته بودند كه به آن مي گفتند:
"پست"!!! موقعيت!!! اعتبار!!! .......
و جنب نمي خوردند!!!......
و من نظاره گر بودم!!! ! و دلم به حال كشورم مي سوخت!
(3)
رفتم و رفتم.....
كساني را ديدم كه چه متفكرانه و انديشمندانه تلاش مي كردند؛
براي هر مشكلي چاره اي داشتند؛
مروج فكر وانديشه در كار بودند؛
دانايي را به توانايي بدل مي ساختند؛
مي توانستند چون مي دانستند؛
انجام مي دادند؛ چون
آگاهانه آينده اي را ترسيم كرده بودند كه براي ما آرزو است.
و من نظاره گر بودم!!! و لذت مي بردم
(4)
رفتم و رفتم.....
عده اي را ديدم كه
سراپا انديشه بودند،
زندگي اشان مدرسه،
دغدغه اشان نوآوري،
محصولشان ايده
و دسترنجشان دانايي بود.
تلاششان پيش از اقدام از حين عمل بيشتر بود!
كار را با ديگران و به وسيله ديگران انجام مي دادند؛
بنابراين براي فكر كردن و مطالعه وقت كافي داشتند!
كار را با اکسیر دانايي مي سنجيدند!
بنابر اين هر كاري كه حجم دانايي آن بيشتر، گرانبارتر
استدلال، تنها زباني بود كه مسلط بودند
در كنار پست، يك بودند در كنار صفر
آنان به پست هويت و اعتبار مي بخشيدند!
و من نظاره گر بودم و فتبارك الله احسن الخالقين را مي سرودم
(5)
رفتم و رفتم.....
عده اي را ديدم كه
دويدن را به فكر كردن، مزرعه را به مدرسه، باغچه را به كتابخانه،
پادگان را به دانشگاه، ابزار را به انسان؛ دست را به مغز،
آجر را به ايده و كالا را به انديشه
ترجيح مي دادند!
اينان مي خواستند كار را با ترازو بسنجند!
و دانايي در ترازوي آنان وزني نداشت!
در ميان همه حواس تنها چشمانشان فعال بود!
ودانايي در عدسي چشم آنان منعكس نمي شد!
به مطالعه نيازي نداشتند؛
زيرا معتقد بودند بيكار نيستند!!! و نمي توان آن را در گزارش عملكرد آورد!
زبان تحكم، تنها زباني بود كه مسلط بودند
تحكم از بالا يا تحكم به پايين!
پست براي آنان يك بود در كنار صفر؛
پست را از آنان مي گرفتي ، هيچ بودند!
ومن نظاره گر بودم و وارونگي جامعه را مي ديدم!!
(6)
رفتم و رفتم.....
عده اي را ديدم
كار مي كردند، ولي معلوم نبود چه كاري؟!
تلاش مي كردند، ولي معلوم نبود چرا؟!
مي رفتند، معلوم نبود كجا؟!
مي ساختند، معلوم نبود چگونه؟!
خودشان هم نمي دانستند!!! فقط مي دويدند!!!......
انگار مغزشان تعطيل بود!!!.....
و من نظاره گر بودم!!! تحملشان سخت بود!
(7)
رفتم و رفتم.....
عده اي ديدم كوتوله بودند!
فكرشان از قدشان هم كوتاه تر بود!
ديدشان به نوك بيني اشان هم نمي رسيد!
آرمانشان در جا زدن، هدفشان ماندن، همتشان نگذاشتن، و دغدشان روزي را به شب رساندن بود!
بي انگيزه كردن و موش دواندن هنر استثنايي اشان بود!
وقتي احساس موفقيت مي كردند كه بتوانند ديگران را كوتوله كنند!
من نظاره گر بودم! و معيار سنجش به سمت صفر ميل مي كرد!
(8)
رفتم و رفتم.....
كساني ديدم كه كار مي كردند؛ بي آن كه گزارش دهند!
كساني ديدم كه گزارش مي دادند، بي آن كه كار كنند!
كساني ديدم كه تشويق مي شدند، چون كاري نمي كردند!
كساني ديدم كه تنبيه مي شدند، چون جرمي نداشتند!
ومن نظاره گر بودم!!! و مرگ انگيزه را تماشا مي كردم!
(9)
رفتم و رفتم.....
جمعي را ديدم كه كانال مي كندند
و جمعي ديگر همان كانال را پر مي كردند
بي آنكه چيزي را به كار گذاشته باشند!!!
جمعي را ديدم كه كشتي مي ساختند
و جمعي كشتي را سوراخ مي كردند!!!
جمعي را ديدم كه وقتي همه كار مي كردند و كار خاتمه مي يافت از خواب برخاسته فرياد مي زدند:
"انا شريك!!"؛ "انا شريك!!......."
فريادشان آسمان هفتم را پر كرده بود......
و دوباره مي خفتند!!!
و من نظاره گر بودم!!! و افسوس مي خوردم!!!
برگرفته از: "دانایی توانایی است "
زیارت مشهد مقدسپنجشنبه سوم مرداد 1387
انشاء الله وبه یاری خداوند ما امروز به اتفاق دو خانواده از اقوام و دوستان به سمت خراسان رضوی حرکت میکنیم. انشاء الله نایب الزیاره همگی دوستان خواهیم بود.
عکسی که سال قبل با تلفن همراهم گرفتم :
السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا(ع)
شرافت قلم پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387
استاد شاعر عارف مرحوم محمد حسین صغیر اصفهانی در سال 1312 ه.ق(1273ه.ش) مطابق با روز میلاد امام علی (ع) در شهر پر گهر اصفهان دیده به دار فانی گشود .
وی که از کودکی خواندن و نوشتن را بسیار دوست می داشت در سن پنج سالگی به همراه دایی اش به مکتب خانه رفت . ولی در همان روز به علت قصور سن معلم مکتب خانه از یکی از دانش آموزان خواست تا او را به خانه ببرد و او نیز چنین کرد . آن روز اولین و آخرین روز تحصیل استاد در مکتب بود .
پس از آن روز از روی سیاه مشق بچه هایی که به مکتب می رفتند شروع به نوشتن کرد و در اندک مدتی به طور کامل قادر به خواندن و نوشتن شد .
پس از اینکه توانایی خواندن و نوشتن رابه دست آورد نزد آقای ملاعلی کچویی به فراگیری قرآن پرداخت و در کنار استاد خود دو بار قرآن را ختم کرد .
استاد صغیر شبی در خواب وجود مقدس پنج تن آل عبا(علیهم السلام) را به همراه حضرت خضر(ع) مشاهده نمودند . در حالیکه گریان بودند دست به دامن حضرت خضر(ع) شدند و حضرت نیز عصا و عبایی به ایشان عطا کردند و پس از آن اشعار در مدح اهل البیت(علیهم السلام) بر زبانشان جاری شد . ایشان در طول زندگی ساده و پر برکتشان مراحل سیر و سلوک عرفانی را درنوردیدند تا به بالا ترین درجات عرفانی رهنمون شوند .
عشق و علاقه سرشاری که در وجود ایشان نسبت به اهل البیت(علیهم السلام) وجود داشت به گونه ای بود که حتی تیره دلان و اوباش دوران خود را نیز به خود جلب کرده بود و سبب هدایت بسیاری از آنان به راه راست و حقیقت عشق گشته بود . استاد صغیر چند روز قبل از وفاتشان فرمودند :(( دیشب در عالم رویا حضرت فاطمه زهراء(س) را مشاهده نمودم که به من فرمودند :آن قصیده ای که در مورد من سروده ای بخوان . عرض کردم بی بی جان کدام یک را بخوانم ؟ حضرت چند بیت این قصیده را خواندند :
امروز عالمی ز تجلی منور است میلاد با سعادت زهرای اطهر است
نوری کزآن حدیقه جنت منوراست نور جمال زهره زهرای اطهراست
دیگر شعری هم از او:
* شرافت قلم *
قلم شرافت اگردارد از رقم دارد
که دست هرحیوان بنگری فلم دارد
گر آدمی نه به معنی بود شرافتمند
بگو که صورت دیوار از آن چه کم دارد؟
درم نکوست ولی بهر صاحبان کرم
وگرنه ماهی سرگشته هم درم دارد
زمانه ریخت از آن خاک بر سر قارون
که دید طبع بخیلش رم از کرم دارد
عجب که واعظ ما خلق رابه سوی صمد
کند دلالت و خود رو سوی صنم دارد
کسی که خون خلایق خورد،رود به حجاز
که تا زطوف حرم،خویش محترم دارد
رود به مکه بسی حاجی خدا نشناس
که نه به دیر توجه،نه بر حرم دارد
طواف کعبه پذیرند از آن که سعی و عمل
به جمله سنن سید امم دارد
هر آنچه گفته و گوید صغیر بی غرض است
اگر برنجد از او ابلهی چه غم دارد.
"محمد حسین صغیراصفهانی"
بدون شرحسه شنبه هجدهم تیر 1387
لطفا نظر خود را در مورد این عکس بنویسید
به بهانه روز مادرچهارشنبه پنجم تیر 1387
تا به حال با خودمون انديشيديم كه چرا بايد روزها نامگذاري بشن ؟ يا چرا ما در اين روزا به افرادي تبريك يا تسليت !! ميگيم ؟
چرا خيلي از ماها مترصد اومدن اين روزا هستيم؟ آيا از خودمون پرسيديم كه خريدن كادو و... در اين روزا به خاطر چيه؟
من اينجا نميخوام به سوالات فوق جواب بدم و اون را به شماها واگذار ميكنم. ولي ميخوام از تبعات عموما منفي اون خصوصا در اجتماع و خانواده يه كمي بنويسم.
نامگذاري برخي از روزاي سال به افراد خاص در كشورهاي گوناگون رواج داره . البته نه به اين شكلي كه اينجا هست يعني شايد در طول سال چنين روزايي به تعداد انگشتاي دست هم نرسه. ولي در كشور ما اين مناسبتها به گونه ايست كه كل سال را تحت تاثير قرار ميده و وقتي حساب ميكنيم ميبينيم كه 26 روز از سال به غير از جمعه ها به خاطر همين مناسبتها تعطيلي رسمي داريم بعد تعطيلات غير رسمي هم بجاي خود . به اين مسائل زياد كار ندارم. ونميخوام حساب كنم كه چه خسارتهايي به جامعه ميرسه. ولي اين يك طرف و تشريفات زائدي كه مابه اينا اضاف كرديم از طرف ديگر اين مسئله را در حد يك معضل مطرح ميكنه.
ما برخي اوقات اصول را فراموش ميكنيم و به فروع بيشتر بهاء ميديم . مثلا همين ديروز كه روز زن يا مادر بود به جاي اينكه به وجه تسميه اينروز و بعد به مقام و شخصيت حضرت زهرا"س" و منش رفتاري ايشان توجه كنيم . فقط چشممون به جيب فرزندان ويا شوهران خوشبختمون!! است كه چه چيزي كادو ميارن . يكي از دوستامون ديروز از اين جريان حسابي شاكي بود و ميگفت كه من در طول سال همش گرفتار اينجور تشريفات هستم . پرسيدم چه تشريفاتي ؟ گفت يا روز زنه يا سالگرد ازدواجه يا سالگرد عقده يا روز تولد زن يا بچه اس يا عيده يا ..... ميگفت كه در طول سال با هم مثل دو فرشته زندگي ميكنن ولي واي به اين روزا كه اگه يادش بره تبريك اس ام اس كنه چه عزايي بر پا ميشه میگفت این نامگذاریها هم ما را به جون هم انداخته !! اينا به كنار و روي چشم . بيچاره ميناليد كه از اين ديد و بازديدها و مراسم نزديكان هم بي نصيب نيستم كه دائم در حال خريد كادو هستم . اين يك داستان وداستان ديگه اينكه : يكي از اقوام ما به هيچ كدوم از اصول وفروع دين مقيد نيست ولي اعتقاد راسخ داره كه روز عيد قربان بايد يه خوني ريخته بشه . و گوسفند يا مرغي ميكشه و بعد خودش نوش جون ميكنه.
اينها را كه نوشتم بياد جمله اي از پيامبر اسلام افتادم كه زماني كه سلمان فارسي هديه اي را به خاطر عيد نوروز به ايشان داد سوال فرمود كه اين به چه مناسبت است ؟ سلمان گفت به خاطر عيد باستاني نوروز است. وپيامبر فرمود چه خوب است كاش هميشه عيد بود و آن روزي كه دل انسان شاد باشد همان روز عيد است. ميشناسيم افرادي را كه در طول سال به مادر يا همسرشان هيچ توجهي نميكنند ولي در روز مادر با يك پيام ميخواهند همه چيز را جبران نمايند . متاسفانه ما در اينجا از همه چيز استفاده ابزاري ميكنيم وسعي ميكنيم از اين روزا هم به نوعي جيب بري شرعي و مقبول كنيم در حاليكه از اصل آن فاصله بسيار گرفته ايم ....
گروه 99شنبه یکم تیر 1387
گروه 99 را مي شناسيد ؟!
پادشاهى که بر يک کشور بزرگ حکومت مىکرد، از زندگى خود راضى نبود و دليلش را نيز نمىدانست.
روزى پادشاه در کاخ خود قدم مىزد. هنگامى که از کنار آشپزخانه عبور مىکرد، صداى آوازى را شنيد. به دنبال صدا رفت و به يک آشپز کاخ رسيد که روى صورتش برق سعادت و شادى مىدرخشيد.
پادشاه بسيار تعجب کرد و از آشپز پرسيد: چرا اينقدر شاد هستى؟؟آشپز جواب داد: قربان، من فقط يک آشپز هستم، اما تلاش مىکنم تا همسر و بچهام را شاد کنم. ما خانهاى حصيرى تهيه کردهايم و به اندازه خودمان خوراک و پوشاک داريم. بدين سبب من راضى و خوشحال هستم ...
پيش از شنيدن سخنان آشپز، پادشاه با نخست وزير در اين مورد صحبت کرد. نخست وزير به پادشاه گفت: قربان، اين آشپز هنوز عضو گروه ٩٩ نشده است؟پادشاه با تعجب پرسيد: گروه ٩٩ چيست؟؟نخست وزير جواب داد: اگر مىخواهيد بدانيد که گروه ٩٩ چيست، اين کار را انجام دهيد: يک کيسه با ٩٩ سکه طلا در مقابل در خانه آشپز بگذاريد. به زودى خواهيد فهميد که گروه ٩٩ چيست؟؟
پادشاه بر اساس حرفهاى نخست وزير فرمان داد يک کيسه با ٩٩ سکه طلا را در مقابل در خانه آشپز قرار دهند.
آشپز پس از انجام کارها به خانه بازگشت و در مقابل در خانه آن کيسه را ديد. با تعجب کيسه را به اتاق برد و باز کرد. با ديدن سکههاى طلا ابتدا متعجب شد و سپس از شادى بال در آورد. آشپز سکههاى طلا را روى ميز گذاشت و آنها را شمرد. ٩٩ سکه؟ آشپز فکر کرد اشتباهى رخ داده است. بارها طلاها را شمرد، ولى واقعاً ٩٩ سکه بود! و تعجب کرد که چرا تنها ٩٩ سکه است و ١٠٠ سکه نيست! فکر کرد که يک سکه ديگر کجاست و شروع به جستجوى سکه صدم کرد. اتاقها و حتى حياط را زير و رو کرد، اما خسته و کوفته و نااميد بازگشت.
آشپز بسيار دل شکسته شد و تصميم گرفت از فردا بسيار تلاش کند تا يک سکه طلا ديگر به دست آورد و ثروت خود را هر چه زودتر به يکصد سکه طلا برساند.
تا دير وقت کار کرد. به همين دليل صبح روز بعد ديرتر از خواب بيدار شد و با همسر و فرزندش دعوا کرد که چرا وى را بيدار نکردهاند! آشپز ديگر مانند گذشته خوشحال نبود و آواز نمىخواند، او فقط تا حد توان کار مىکرد!
پادشاه نمىدانست که چرا اين کيسه چنين بلايى بر سر آشپز آورده است و علت را از نخست وزير پرسيد.
نخست وزير جواب داد: قربان، حالا اين آشپز رسماً به عضويت گروه ٩٩ در آمده است! اعضاى گروه ٩٩ چنين افرادى هستند.
آنان زياد دارند اما راضى نيستند.
تا آخرين حد توان کار مىکنند تا بيشتر به دست آورند.
آنان مىخواهند هر چه زودتر يکصد سکه را از آن خود کنند!
اين علت اصلى نگرانىها و آلام آنان مىباشد.
آنها به همين دليل شادى و رضايت را از دست مىدهند.
آيا شما هم عضو گروه 99 هستيد ؟!
بوشهر..چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387
...
آسمان شرجي بود
بوي نم ، بوي تمباكو، ماهي ، ميگو
شهر در مرطوبيست
میتوان درک نمود
مردم شهر چرا بي حالند؟
...
درهمين نزديكي ،
پشت اين شرجي كولر گازي
دوستي پابرجاست ،
زندگي در گذر است
با صميميت خاص
...
خردسالي ديدم
كه در اين حال وهوا
پشت يك كوچه بن بست ، غريب
توپ بازي ميكرد
...
شهرآرام كه نيست
شهر پرجنجال است
بندريها آرام
بندري ميخوانند
با دلي پرامّيد
لنج را میرانند
نخل را میفهمند
قصه را میدانند
...
در عبور از جاده
به ولات پدري
ميني بوسي بي رنگ
آبي بي رونق را ديدم
كه در آن
موج شادي وشعف
وصفا رونق داشت
...
گويي تنها
من غريبم اينجا
مسيرپشتكوه 14/3/78
حكايتي خواندني از توماس آلوا اديسون پنجشنبه نهم خرداد 1387
هر روز اختراعي جديد در آن شكل مي گرفت تا آماده بهينه سازي و ورود به بازار شود .
در همين روزها بود كه نيمه هاي شب از اداره آتش نشاني به پسر اديسون اطلاع دادند، آزمايشگاه پدرش در آتش مي سوزد و حقيقتا كاري از دست كسي بر نمي آيد و تمام تلاش ماموران فقط جلو گيري از گسترش آتش به ساير ساختمانها است. آنها تقاضا داشتند كه موضوع به نحو قابل قبولي به اطلاع پيرمرد رسانده شود .
پسر با خود انديشيد كه احتمالا پيرمرد با شنيدن اين خبر سكته مي كند و لذا از بيدار كردن پيرمرد منصرف شد و خودش را به محل حادثه رساند و با تعجب ديد كه پير مرد در مقابل ساختمان آزمايشگاه روي يك صندلي نشسته است و سوختن حاصل تمام عمرش را نظاره مي كند .
پسر تصميم گرفت جلو نرود و پدر را آزار ندهد. او مي انديشيد كه پدر در بدترين شرايط عمرش بسر ميبرد .
ناگهان پدر سرش را برگرداند و پسر را ديد و با صداي بلند و سر شار از شادي گفت:
پسر تو اينجايي ؟
مي بيني چقدر زيباست!
رنگ آميزي شعله ها را مي بيني؟
حيرت آور است!
من فكر مي كنم كه آن شعله هاي بنفش به علت سوختن گوگرد در كنار فسفر به وجود آمده است!
واي ! خداي من، خيلي زيباست!
كاش مادرت هم اينجا بود و اين منظره زيبا را مي ديد.
كمتر كسي در طول عمرش امكان ديدن چنين منظره زيبايي را خواهد داشت.
نظر تو چيه پسرم؟
پسر حيران و گيج جواب داد: پدر تمام زندگيت دارد در آتش مي سوزد و تو از زيبايي رنگ شعله ها صحبت مي كني؟
چطـور مي تواني؟
من تمام بدنم مي لرزد و تو خونسرد نشسته اي؟
پدر گفت: پسرم از دست من و تو كه كاري بر نمي آيد.
مامورين هم كه تمام تلاششان را مي كنند.
در اين لحظه بهترين كار لذت بردن از منظره ايست كه ديگر تكرار نخواهد شد
در مورد آزمايشگاه و باز سازي يا نو سازي آن فردا فكــر مي كنيم.
الان موقع اين كار نيست !
به شعله هاي زيبا نگاه كن كه ديگر چنين امكاني را نخواهي داشت!
توماس آلوا اديسون سال بعد مجددا در آزمايشگاه جديدش مشغول كار بود و همان سال يكي از بزرگترين اختراع بشريت يعني ضبط صدا را تقديم جهانيان نمود.
آري او گرامافون را درست يك سال پس از آن واقعه اختراع نمود .
قهرمانی پرسپولیسچهارشنبه یکم خرداد 1387
قهرمانی پر صلابت قرمز پوشان در سه جبهه (اخلاق سالاری- حاشیه ستیزی و فن محوری) را به تمام هواداران خونگرم این تیم مردمی تبریک و تهنیت عرض میکنم.
میخ عصبانیتدوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387
يك بچه كوچيك بداخلاقي بود.
پدرش به او يك كيسه پر از ميخ و يك چكش داد و گفت هر وقت عصباني شدي، يك ميخ به ديوار روبرو بكوب .
روز اول پسرك مجبور شد ۳۷ ميخ به ديوار روبرو بكوبد. در روزها و هفته ها ي بعد كه پسرك توانست خلق و خوي خود را كنترل كند و كمتر عصباني شود، تعداد ميخهايي كه به ديوار كوفته بود رفته رفته كمتر شد. پسرك متوجه شد كه آسانتر آنست كه عصباني شدن خودش را كنترل كند تا آنكه ميخها را در ديوار سخت بكوبد .
بالأخره به اين ترتيب روزي رسيد كه پسرك ديگر عادت عصباني شدن را ترك كرده بود و موضوع را به پدرش يادآوري كرد. پدر به او پيشنهاد كرد كه حالا به ازاء هر روزي كه عصباني نشود، يكي از ميخهايي را كه در طول مدت گذشته به ديوار كوبيده بوده است را از ديوار بيرون بكشد!
روزها گذشت تا بالأخره يك روز پسر جوان به پدرش روكرد و گفت همه ميخها را از ديوار درآورده است. پدر، دست پسرش را گرفت و به طرف آن ديواري كه ميخها بر روي آن كوبيده شده و سپس درآورده بود، برد. پدر رو به پسر كرد و گفت: دستت درد نكند، كار خوبي انجام دادي ولي به سوراخهايي كه در ديوار به وجود آورده اي نگاه كن !! اين ديوار ديگر هيچوقت ديوار قبلي نخواهد بود.
صرفه جویی ؟؟؟؟؟؟؟سه شنبه هفدهم اردیبهشت 1387
...صفر را بستند
تا ما به بیرون زنگ نزنیم
از شما چه پنهان
...
ما از درون زنگ زدیم !!!
.....
اکبر اکسیر
تله موشچهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387
موش ازشكاف دیوار سرك كشید تا ببیند این همه سروصدا برای چیست . مرد مزرعه دار تازه از شهر رسیده بود و بسته ای با خود آورده بود و زنش با خوشحالی مشغول باز كردن بسته بود.
موش لب هایش را لیسید و با خود گفت:كاش یك غذای حسابی باشد.
اما همین كه بسته را باز كردند ، از ترس تمام بدنش به لرزه افتاد ؛ چون صاحب مزرعه یك تله موش خریده بود.
موش با سرعت به مزرعه برگشت تا این خبر جدید را به همه ی حیوانات بدهد . او به هركسی كه می رسید ، می گفت : توی مزرعه یك تله موش آورده اند، صاحب مزرعه یك تله موش خریده است . . .
مرغ با شنیدن این خبر بال هایش را تكان داد و گفت : آقای موش ، برایت متأسفم . از این به بعد خیلی باید مواظب خودت باشی ، به هر حال من كاری به تله موش ندارم ، تله موش هم ربطی به من ندارد.
میش وقتی خبر تله موش را شنید ، صدای بلند سرداد و گفت : آقای موش من فقط می توانم دعایت كنم كه توی تله نیفتی ، چون خودت خوب می دانی كه تله موش به من ربطی ندارد. مطمئن باش كه دعای من پشت و پناه تو خواهد بود.
موش كه از حیوانات مزرعه انتظار همدردی داشت ، به سراغ گاو رفت. اما گاو هم با شنیدن خبر ، سری تكان داد و گفت : من كه تا حالا ندیده ام یك گاوی توی تله موش بیفتد.!
او این را گفت و زیر لب خنده ای كرد ودوباره مشغول چریدن شد.
سرانجام ، موش ناامید از همه جا به سوراخ خودش برگشت و در این فكر بود كه اگر روزی در تله موش بیفتد ، چه می شود؟
در نیمه های همان شب ، صدای شدید به هم خوردن چیزی در خانه پیچید. زن مزرعه دار بلافاصله بلند شد و به سوی انباری رفت تا موش را كه در تله افتاده بود ، ببیند.
او در تاریكی متوجه نشد كه آنچه در تله موش تقلا می كرده ، موش نبود ، بلكه یك مار خطرناكی بود كه دمش در تله گیر كرده بود . همین كه زن به تله موش نزدیك شد ، مار پایش را نیش زد و صدای جیغ و فریادش به هوا بلند شد. صاحب مزرعه با شنیدن صدای جیغ از خواب پرید و به طرف صدا رفت ، وقتی زنش را در این حال دید او را فوراً به بیمارستان رساند. بعد از چند روز ، حال وی بهتر شد. اما روزی كه به خانه برگشت ، هنوز تب داشت . زن همسایه كه به عیادت بیمار آمده بود ، گفت : برای تقویت بیمار و قطع شدن تب او هیچ غذایی مثل سوپ مرغ نیست.
مرد مزرعه دار كه زنش را خیلی دوست داشت فوراً به سراغ مرغ رفت و ساعتی بعد بوی خوش سوپ مرغ در خانه پیچید.
اما هرچه صبر كردند ، تب بیمار قطع نشد. بستگان او شب و روز به خانه آن ها رفت و آمد می كردند تا جویای سلامتی او شوند. برای همین مرد مزرعه دار مجبور شد ، میش را هم قربانی كند تا باگوشت آن برای میهمانان عزیزش غذا بپزد.
روزها می گذشت و حال زن مزرعه دار هر روز بدتر می شد . تا این كه یك روز صبح ، در حالی كه از درد به خود می پیچید ، از دنیا رفت و خبر مردن او خیلی زود در روستا پیچید. افراد زیادی در مراسم خاك سپاری او شركت كردند. بنابراین ، مرد مزرعه دار مجبور شد ، از گاوش هم بگذرد و غذای مفصلی برای میهمانان دور و نزدیك تدارك ببیند.
حالا ، موش به تنهایی در مزرعه می گردید و به حیوانات زبان بسته ای فكر می كرد كه كاری به كار تله موش نداشتند!
اگر مشكلی برای كسی پیش آمد و ربطی هم به تو ندارد ، كمی بیشتر فكر كن. شاید خیلی هم بی ربط نباشد!
همیشه راه حلهای ساده تری هم وجود داردشنبه بیست و چهارم فروردین 1387
هنگامی که ناسا برنامه فرستادن فضانوردان به فضا را آغاز کرد با مشکل کوچکی روبرو شد. آنها دریافتند که خودکارهای موجود در فضای بدون جاذبه کار نمی کنند، جوهرخودکار به سمت پایین جریان نمی یابد و روی سطح نمی ریزد.
برای حل این مشکل آنها شرکت مشاورین اندرسون را انتخاب کردند. تحقیقات بیش از یک دهه طول کشید، دوازده میلیون دلار صرف شد و در نهایت آنها خودکاری طراحی کردند که در محیط بدون جاذبه می نوشت -زیر آب کار می کرد-روی هر سطحی حتی کریستال می نوشت و در دمای زیر صفر تا سیصد درجه سانتیگراد کار می کرد.
.
آئین سیزده بدر چهارشنبه هفتم فروردین 1387
 |
|
هر چقدر"۷" عددي مقدس و محترم است،"۱۳" عدد نحس و نامباركي تلقي ميشود. ايرانيها براي اينكه اين بديمني را از خود دور كنند از چند صد سال پيش قرار گذاشتند كه اولين روز"۱۳" از سال جديد به دشت و صحرا بروند، سبزههايي را كه در هفتسين گذاشته بودند در آبي بيندازند و آنقدر شادي و جستوخيز كنند تا نحسي روز سيزده از آنها دور شود. |
عیدتان مبارک ولی.......شنبه سوم فروردین 1387
به یاد داشته باشیم که هستند کسانی این چنین تنها ..........
انتخاباتیکشنبه پنجم اسفند 1386
در انتخابات مجلس به كدام گروه رای میدهید ؟
همه توانچهارشنبه سوم بهمن 1386
پسر کوچک، مشغول بازی در گودال شنی اش بود. او چند
ماشین و کامیون کوچک داشت و
یک سطل و بیلچه پلاستیکی. همچنان که مشغول کندن جاده و تونل بود به یک سنگ بزرگ درست
وسط گودال شنی برخورد کرد.
پسرک ماسه ها را به کناری زد به این امید که سنگ
را از میان گودال شن
بیرون بکشد. ولی سنگ سنگین تر از توان او بود و باز به درون گودال بازمی گشت.
از اهرم استفاده کرد و آن را به زور بلند کرد. ولی هر بار که فکر می کرد پیشرفتی
در کارش حاصل شده سنگ به وسط گودال می لغزید و باز می
گشت. انگشتانش درد گرفته و
خراشیده شده بود و هنوز تلاش بی حاصلش را با ناله و درماندگی ادامه می داد. اشک
پسرک از سر ناامیدی جاری شد.
در تمام این لحظات، پدر پسرک از پشت پنجره اتاقش این داستان غم انگیز را تماشا می کرد.
در همان حال که اشک های پسرک فرو می ریخت،
سایه بزرگی گودال شنی و پسرک را پوشاند. پدر پسرک با ملایمت اما محکم پرسید:
" چرا تمام نیرویی را که در اختیار توست به
کار نمی بری؟ "
پسرک با حالتی مغلوب در
میان هق هق و با صدایی بریده بریده گفت: " اما پدر
من همین کار را کردم، من تمام
توانم را به کار بردم. "
پدر به آرامی حرف او را تصحیح کرد. " نه پسرم! تو تمام
قدرتی را که داشتی استفاده نکردی. تو از من کمک نخواستی! "
پدر خم شد، سنگ را
برداشت و آن را از گودال شنی به بیرون پرتاب کرد.....
محرمشنبه بیست و دوم دی 1386
ومن و تو چه ميكنيم؟ گريه؟ ناله؟ براي چه كسي وچرا؟ بله، چرا گريه ميكنيم؟
اصلا از محرم چي فهميديم؟ فلسفه عاشورا را ميدانيم؟ فلسفه حج نيمه تمام را چه طور؟
از محرم نذري هايش را فهميديم؟ سينه زدنهايش را؟ وبعد از محرم.....
چقدر امام حسين(ع) را شناخته ايم؟
بياين كمي بيشتر فكر كنيم وبا نگاهي تازه و نو به عاشورا بنگريم. ما خودمان را گم كرده ايم. خيلي چيزها را فراموش كرديم وشايد هم...
فكر كنيم شايد كه ذره اي از پيام كربلا را بفهميم..
كه: حسين بيشتر از آب, تشنه لبيك بود اما افسوس كه به جاي افكارش زخمهاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين درد او را بيآبي معرفي كردند
گوش كن....
كه: حسين بيشتر از آب, تشنه لبيك بود اما افسوس كه به جاي افكارش زخمهاي تنش را نشانمان دادند و بزرگترين درد او را بيآبي معرفي كردند
گوش كن....
"مادر باران" دوشنبه دهم دی 1386
مادر... باران
آسمان ابري نيست
راستي ديدن باران چه تماشادارد
واي باران ديدن ،خنديدن
قطراتي خوش رنگ
صاف ويكرنگ وزلال
راستي يكرنگي ديگر مرد
...بقیه در ادامه مطلب
براي ديدن ادامه مطلب كليك كنيد
بدون شرحسه شنبه بیست و هفتم آذر 1386